ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ faretra.info,

της Δήμητρας Σμυρνή, 3/03/2024

Ο Όμιλος Φίλων Θεάτρου & Τεχνών Βέροιας έδωσε το φετινό του καλλιτεχνικό "παρών" με μια κωμωδία ανατροπών, που καταχειροκροτήθηκε.

Συνήθως η κωμωδία των ημερών μας βγάζει εύκολο γέλιο. Οι θεατές είναι τόσο πιεσμένοι από τη σκληρή καθημερινότητα, που θέλουν οπωσδήποτε να γελάσουν. Κι αυτό γίνεται τις περισσότερες φορές με χοντροκομμένες παραστάσεις κωμωδίας. Και μιλάμε πάντα για το κείμενο. Κωμωδία, όμως, σημαίνει λεπτό χιούμορ, λόγο ιδιαίτερα επεξεργασμένο – και γι' αυτό δυσκολότερο – και κατάδειξη καταστάσεων που χρήζουν ανάδειξης και τις ζούμε καθημερινά.

Οι Πατελιέ-Ντελαπόρτ, που έγραψαν το έργο, που έγινε ταινία με τον τίτλο "Για όλα φταίει τ' όνομα" ,διασκευάστηκε και έγινε θεατρικό έργο, που ανέβηκε χθες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της Βέροιας από τον Όμιλο Φίλων Θεάτρου & Τεχνών σε σκηνοθεσία Βασίλη Τσικάρα και είχε τις προδιαγραφές που κάνουν πετυχημένη μια κωμωδία.

Δυο μικροαστικές οικογένειες στη Γαλλία του σήμερα αποκαλύπτουν τα εσώτερά της η κάθε μια, καθώς ο αγαπημένος ανύπαντρος φίλος τους αποτελεί τον αναπάντεχο καταλύτη για τις αποκαλύψεις, που θα ακολουθήσουν. Πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα και των δύο οικογενειών κρύβονται καλά κρυμμένα μυστικά, που αποκαλύπτονται σταδιακά, για να καταλήξουν σε μια απρόσμενη έκρηξη. Η πορεία, όμως, μέχρι να αρχίσουν οι σταδιακές ανατροπές γίνεται μέσα από μια καθαρά κωμική γραμμή, που αναπτύσσεται με έξυπνο και χαριτωμένο λόγο. Χιούμορ λεπτό. Η ένσταση, που θα είχε κανείς για το πρώτο μέρος του έργου, με το παιχνίδι των λέξεων του προτεινόμενου ονόματος, είναι πως ίσως ήταν παραφορτωμένο, κουράζοντας το θεατή μέχρι να φτάσει στις ανατροπές.

Το σκηνικό της Ισαβέλλας Κωνσταντούδη και η ενδυματολογική της θεώρηση καθρέφτιζαν εύστοχα τον μικροαστικό χώρο των δρωμένων με την αντίστοιχη μουσική να προδιαθέτει το θεατή με διάχυτο γαλλικό άρωμα.

Η φωνή του Δημήτρη Μαυρόπουλου, που ακουγόταν στον πρόλογο, βοηθούσε εξαιρετικά στο στήσιμο των χαρακτήρων, ώστε να κερδίσει ο θεατής χρόνο στην αποτίμησή τους στην πορεία, αλλά βοηθούσε έξυπνα και στον επίλογο.

Ο Βασίλης Τσικάρας, που σκηνοθέτησε την παράσταση, κράτησε σωστά τις εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό των εξελισσόμενων καταστάσεων, κινώντας τους ηθοποιούς του πάνω σε μια γόνιμη κατευθυντήρια γραμμή.

Το πρώτο ζευγάρι, ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, διανοούμενος Πιερ και η αφοσιωμένη του σύζυγος δασκάλα γλώσσας και προπαντός νοικοκυρά Ελισάβετ είναι η κλασική εικόνα ευτυχισμένου ζευγαριού, που όλοι ζηλεύουν. Είναι, όμως, έτσι; Ο καλεσμένος σε… μαροκινό(!) δείπνο οικογενειακός φίλος, έξοχος μουσικός, ο πάντα μοναχικός Κλωντ, τι κρύβει; Και ο πληθωρικός, ωραίος και λεφτάς μεσίτης, που περιμένει παιδί από την ωραιότατη σύζυγό του, ο Βανσάν, πώς καταφέρνει με το κακώς εννοούμενο χιούμορ του να τους αναστατώσει όλους, βάζοντας δυναμίτη στα θεμέλια φιλίας και οικογένειας; Και η ωραιοτάτη Άννα, η εγκυμονούσα τον μικρό Ανρί, μοντέλο, τι ρόλο θα παίξει στην ατράνταχτη οικογενειακή ευτυχία; Πειστικότατος ο Νίκος Ψυχαράκης στο ρόλο του Πιερ, με όλα τα χαρακτηριστικά του διανοούμενου, που κρύβει όμως τις όποιες ελλείψεις του πίσω από τον τίτλο του.  Εξαιρετική η Όλγα Παπαδοπούλου στο ρόλο της Ελισάβετ, κοινώς Μπαμπού, "κουρδισμένη" νοικοκυρά και μητέρα, δοσμένη στην οικογένεια, που, όμως, θα ήθελε κι αυτή λίγο χώρο, για ν' αναπνεύσει, στη σκιά πάντα του άντρα της. Πειστικός και ο Δαμιανός Οικονομίδης στο ρόλο του "γεφυροποιού" Κλωντ, που σε κάποια στιγμή εξομολογείται τα "μη αποδεκτά" και τινάζει στον αέρα τα πάντα! Πληθωρικός στο ρόλο του Βανσάν ο Άρης Ορφανίδης, εξαιρετική επιλογή και εμφανισιακά και φωνητικά, με πολλές και ιδιαίτερες αποχρώσεις ερμηνευτικές στο στήσιμο του χαρακτήρα. Και τελευταία στη σειρά εμφάνισης στο έργο η Δέσποινα Γιάκογλου, ερμηνεύοντας το ρόλο της Άννας, διαθέτοντας και την αντίστοιχη ομορφιά ενός μοντέλου, το οποίο υποδύεται, και φυσικά και με τα ανάλογα … κουσούρια του ρόλου.

Οι ηθοποιοί είναι ερασιτέχνες και η παράσταση δουλεύτηκε για μήνες, χωρίς να αφήνει εμφανή κενά. Το αντίθετο! Οι άνθρωποι του Ομίλου έχουν ένα όραμα και συσπειρώθηκαν γύρω από μια ιδέα, να δώσουν κι αυτοί το δικό τους παρών στην καλλιτεχνική ζωή της πόλης. Και το κατάφεραν!

ΥΓ: Προλόγισαν εκ μέρους του Ομίλου ο Πρόεδρος Άρης Ορφανίδης, δίνοντας το στίγμα της παράστασης και εκ μέρους του Συλλόγου Κοινωνικής Παρέμβασης "Έρασμος" ο Μιχάλης Λιάγκος, με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας, που γιορτάζεται στις 8 Μαΐου και η παράσταση με τα μηνύματά της την άγγιζε.

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ faretra.info,

της Δήμητρας Σμυρνή, 18/11/2023

Όμιλος Φίλων Θεάτρου & Τεχνών Βέροιας: "18 Νοέμβρη, η μέρα μετά" Ένα δυνατό μουσικοθεατρικό δρώμενο

Τιμώντας την Επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ο Όμιλος Φίλων Θεάτρου & Τεχνών Βέροιας έδωσε χθες, ανήμερα της επετείου, τη δική του παρουσία στη γιορτή με ένα δυνατό μουσικοθεατρικό δρώμενο.

Ο Όμιλος διαθέτει πάθος, ιδέες και ανησυχία, με ενεργό παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης χρόνια τώρα. Η χθεσινή του εκδήλωση εντάχθηκε στο διήμερο εκδηλώσεων με τίτλο "18 Νοέμβρη, η μέρα μετά", σε στενή και ευτυχή για όλους συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ και την ΚΕΠΑ Βέροιας.

Η ιδέα ξεκίνησε, όπως δηλώνει ο Τάσος Κουτζάμπασης, από τον Τάσο Θώμογλου, που έδωσε το θέμα μιας αλλιώτικης γιορτής του Πολυτεχνείου, πέρα από τα τετριμμένα, που ήταν και το θέμα της φωτογραφικής έκθεσης των μαθητών του. Ποια η απήχηση της εξέγερσης μετά, και μάλιστα μετά από τόσα χρόνια;

Η ιδέα υλοποιήθηκε με φορέα τον Όμιλο και τη γενική της επιμέλεια από τον Τάσο Κουτζάμπαση. Μέσα στον ενάμιση μήνα, που χρειάστηκε από ιδέα να μετατραπεί σε δρώμενο, συνεργάστηκαν άνθρωποι με μεράκι και ταλέντο. Εκείνο που τους συνδέει είναι η αγάπη για την Τέχνη και τον Πολιτισμό.

Στη σκηνή του Χώρου Τεχνών, η οποία είναι τεράστια, με κλειστή την αυλαία της, συνυπήρξαν για ώρα θεατές και ηθοποιοί, βιώνοντας την απόδοση των γεγονότων του Πολυτεχνείου, με έναν αλλιώτικο τρόπο. Ατμοσφαιρικά.

Ήδη, μπαίνοντας περνούσες μέσα από έναν σκοτεινό διάδρομο, όπου η Έκθεση φωτογραφίας του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, με το ίδιο θέμα, σε οδηγούσε στη σκηνή με τις φωτογραφίες να διπλασιάζουν την επίδρασή τους στον ψυχισμό των θεατών, καθώς φωτίζονταν αμυδρά και μέσα από ένα μουσικό χαλί τους προετοίμαζαν για το δρώμενο.

Η σιωπή, η απόλυτη σιωπή που επικρατούσε, καθώς οι θεατές έπαιρναν τις θέσεις τους, σήμαινε πως η συναισθηματική προετοιμασία είχε προχωρήσει.

Σ' ένα σκληρό μπλε που φώτιζε κάθετα μέσα στο σκοτάδι, ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, ίδια η φωνή με την ανατριχιαστική βραχνάδα της, έγινε ηνίοχος του σκότους και της φασιστικής ιδεολογίας του, με άλογά του τον αλυσοδεμένο λαό.

Εντυπωσιακή η πρώτη εικόνα αλλά και οι υπόλοιπες είχαν το πάθος και το βάρος που τους έπρεπε, καθώς τα κείμενα που βρήκε ο Τάσος Κουτζάμπασης, μελετώντας τα γεγονότα του Πολυτεχνείου εδώ και πολύ καιρό, έγιναν δυνατές θεατρικές εικόνες από τον Γιώργο Θ. Κασαπίδη, που σκηνοθέτησε ευρηματικά το δρώμενο.

Μέσα από εναλλαγές φωτός με το σκοτάδι ή και χρωμάτων, που υποδήλωναν συναισθηματικές καταστάσεις και τις μεγέθυναν, πέρασαν οι φιγούρες και οι φωνές της Ελένης Βλάχου, του Σεφέρη, του Παναγούλη, και η περήφανη, αλλά πονεμένη κραυγή της Χριστίνας Μουστακλή. Όλοι οι ερασιτέχνες ηθοποιοί της παράστασης, από τους πιο μικρούς μέχρι του μεγαλύτερους, έδεσαν όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και με το κοινό, αφού ήταν ανάμεσά του και τους έκαναν κοινωνούς στη δράση και το δράμα. Οι μικροί, Διογένης Ακριβόπουλος, Αμαλία Ακριβοπούλου και οι μεγάλοι, Γρηγόρης Ίτσκος, Νόπη Καρυπίδου, Σταμάτης Παπαδόπουλος, Βαγγέλης Καραΐνδρος, Όλγα Παπαδοπούλου και Γιάννης Ακριβόπουλος. Συνδετικός κρίκος στις εικόνες οι εφηβικές μορφές που διάβαζαν κείμενα, μέσα στη λευκή τους αθωότητα και η μουσική που συνάρπαζε με την επιλογή των τραγουδιών που αγαπήσαμε τότε και σηματοδοτούν την εποχή. Τραγούδια του Αγώνα, αλλά έκπληξη και κάποια της νέας γενιάς, που ξέρει, φαίνεται, (κάποιοι τουλάχιστον), πού οδηγούμαστε. Ο φασισμός, δυστυχώς, δεν πέθανε, όπως ονειρεύτηκαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Ούτε υφέρπει. Είναι εδώ και δείχνει τα δόντια του. Το τραγούδι "κυρά Κατίνα" τον αποκαλύπτει, και ακούστηκε πραγματικά συνταρακτικά.

Ο "Μπούσουλας", που έντυσε μουσικά το δρώμενο, ήταν χθες ίσως στην καλύτερη στιγμή του. Εκρηκτικός ο Μιχάλης Ρίζος έδεσε με την ηρεμία και τη διαύγεια της παρουσίας και της φωνής της Ευγενίας Κουζέλη, συγκινώντας. Η σκηνογραφική και ενδυματολογική παρέμβαση της Ισαβέλλας Κωνσταντούδη, όσο και οι φωτισμοί του Παναγιώτη Πελαλίδη καθοριστικά.

Ένα δρώμενο που δικαίωσε και τα μηνύματα του Πολυτεχνείου αλλά και τη δράση του Ομίλου που με τη συνεργασία του ΔΗΠΕΘΕ και της ΚΕΠΑ έδωσαν ένα δείγμα σοβαρής και ποιοτικής δουλειάς.

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ faretra.info,

της Δήμητρας Σμυρνή, 24/09/2023

Μετά από σεμινάρια που άφησαν εποχή, με καλεσμένους τους Γιώργο Κιμούλη, Τάκη Χρυσικάκο, Θανάση Κουρλαμπά και Κατερίνα Διδασκάλου, ο Όμιλος κάλεσε για ένα διήμερο θεατρικό σεμινάριο τον γνωστό Βεροιώτη ηθοποιό Δημήτρη Μαυρόπουλο, που έχει κάνει λαμπρή καριέρα εδώ και χρόνια. Η τηλεόραση τον έκανε διάσημο και αγαπημένο του κοινού, κανείς, όμως, αν δεν αξίζει πραγματικά, δεν μπορεί να κρατήσει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας. Η τηλεόραση δεν έπλασε τον Μαυρόπουλο. Απλά ανέδειξε τις ερμηνευτικές του ικανότητες και τον πέρασε στο πλατύ κοινό. Ηθοποιός με ευρύτατη ερμηνευτική γκάμα, σε είδος δύσκολο, όπως είναι η κωμωδία, αποτύπωσε τον χαρακτήρα του μέσου Έλληνα, του πληθωρικού, του αυθόρμητου, του γεμάτου απ' αυτό το σπάνιο γνώρισμα, που στην Ελλάδα το ονομάζουν φιλότιμο, διαγράφοντας μια μακριά πορεία όχι μόνο στην τηλεόραση αλλά και στο Θέατρο.

Γνωρίζαμε τον ηθοποιό, αλλά όχι και τον δάσκαλο Θεάτρου, που είχαμε τη χαρά να τον απολαύσουμε σήμερα στο θεατράκι της Ραχιάς.

Θέμα του σεμιναρίου: "Πώς επιλέγεται ένα έργο και πώς στήνεται μια παράσταση"

Σήμερα ο Δημήτρης Μαυρόπουλος, αφού έκανε μια αναδρομή στο περιεχόμενο της χθεσινής μέρας, προχώρησε στο δεύτερο μέρος του σεμιναρίου, στο πώς στήνεται μια παράσταση. Αφού αναφέρθηκε στην παρουσία εκεί στο σεμινάριο, του ηθοποιού και σκηνοθέτη Οδυσσέα Γωνιάδη, που υπήρξε ο άνθρωπος που όχι μόνο κίνησε τις διαδικασίες για την ίδρυση ΔΗΠΕΘΕ στη Βέροια, αλλά και ενεργοποίησε την πολιτιστική ζωή στην πόλη, μίλησε για όσα είναι απολύτως απαραίτητα, προκειμένου να επιλεγεί ένα έργο και να στηθεί μια παράσταση.

Ένα έργο πρέπει να μιλάει και στο συναίσθημα και στη λογική.

Δεν είναι δυνατόν να ερμηνευτεί, αν δεν μελετηθεί καλά, πολλές φορές. Ο σκηνοθέτης είναι εκείνος που δείχνει πού θα πάει ο ρόλος και ο ηθοποιός πώς θα πάει. Διαχώρισε την τεχνική από την ερμηνεία και επέμενε πολύ στη μελέτη της εποχής και στην ενδυματολογία.

Το Θέατρο απαιτεί ακρίβεια, μέτρο, λιτότητα. Το Θέατρο απαιτεί αντοχή και ευλυγισία. Απαιτεί συχνές αναπνευστικές ασκήσεις και συντονισμό των ηθοποιών της παράστασης.Το Θέατρο απαιτεί ταύτιση του ηθοποιού με το ρόλο κάθε φορά, όχι όμως ταύτιση με έναν ή δύο ρόλους, ώστε να καταλήξει στη μανιέρα.

Κι από κει και πέρα άρχισε η πρακτική, πραγματικά εντυπωσιακή.

Ανεβάζοντας πάνω στη σκηνή ανθρώπους από το ακροατήριό του, άντρες και γυναίκες, που εμφανώς έχουν πάθος για το Θέατρο, έδειξε πώς δουλεύεται το σώμα και η φωνή χτίζοντας λεπτό το λεπτό όλο και καλύτερα τα εκφραστικά μέσα των "ηθοποιών" του.

Κι εδώ ήταν πραγματικά καταπληκτικός! Αεικίνητος, ακούραστος, παλεύοντας με τη φωνή και την κίνηση, χρησιμοποιώντας ως μοχλό το πηγαίο – αλλά και δουλεμένο – χιούμορ του, κράτησε για τρεις ολόκληρες ώρες συνολικά αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του κοινού.

Ανάμεσα στις πρακτικές ασκήσεις ένα σωρό αναφορές σε καταστάσεις και ανθρώπους του Θεάτρου, διάλογος με το κοινό και προπαντός απ' όλα πήγαζε μια αλήθεια και για το χαρακτήρα του και για την τέχνη του.

Γνωρίζαμε τον ηθοποιό, σήμερα γνωρίσαμε και τον δάσκαλο. Και ήταν πραγματικά εντυπωσιακός. Σκόρπιες εμβληματικές φράσεις του, που κάθε τόσο παρεμβάλλονταν στο λόγο, όπως: Το Θέατρο είναι αισθητική / Το Θέατρο είναι η μήτρα των Τεχνών / Το Θέατρο είναι ψυχή, συνόδεψαν φεύγοντας όσους τον παρακολούθησαν, προκαλώντας αίσθηση ικανοποίησης και συναισθηματικής πληρότητας.

Ο Όμιλος αξίζει τον έπαινο για την μέχρι τώρα προσφορά του στον Πολιτισμό και για τη σημερινή ιδιαίτερη μέρα.

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ faretra.info,

της Δήμητρας Σμυρνή, 28/05/2023

Η Κατερίνα Διδασκάλου, συνδυάζοντας την εγνωσμένη βαθιά θεατρική της παιδεία με την εντυπωσιακή τηλεοπτική της παρουσία, καταφέρνει να γοητεύει και ένα ειδικά μυημένο κοινό στη θεατρική τέχνη, αλλά και ένα πλατύτερο. Κι αυτό αποδεικνύει το καλλιτεχνικό της ανάστημα.

Μετά το σεμινάριο με τον Θανάση Κουρλαμπά, αυτήν τη φορά στο Θέατρο της Ραχιάς ο Όμιλος κάλεσε την Κατερίνα Διδασκάλου στα πλαίσια του κύκλου Θεατρικής Μέθεξης.

Τέθηκαν: Ζητήματα θεατρικής πρακτικής, στοιχεία τεχνικής προσέγγισης ρόλων, εργαστήριο με τα αγαπημένα ποιήματα ή πεζά των συμμετεχόντων στο σεμινάριο, για να δουλευτούν με την εισηγήτρια.

Με ικανοποιητική προσέλευση κόσμου, που τον συναντάμε πάντα στις θεατρικές παραστάσεις, είτε να συμμετέχουν κάποιοι σε θεατρικά εργαστήρια, είτε να είναι απλοί, αλλά ένθερμοι θιασώτες του Θεάτρου, η δεύτερη μέρα ξεκίνησε με στόχο τη θεατρική πράξη. Στην αρχή με τον τρόπο προσέγγισης ρόλων και στη συνέχεια με κατάθεση ποιημάτων και τη συστηματική τους προσπάθεια προσέγγισης της καλύτερης δυνατής εκφοράς του ποιητικού λόγου.

Εντυπωσιακή η Κατερίνα Διδασκάλου, λιγότερες φορές πάνω στη σκηνή και περισσότερες κάτω, να σχολιάζει, να υποδεικνύει, να δίνει λύσεις, να εμψυχώνει και προπαντός να αναπτύσσει σχέσεις ουσιαστικής επικοινωνίας και ανάμεσα σε κείνους που ήθελαν να εκτεθούν – πράγμα όχι εύκολο – αλλά και στο κοινό του σεμιναρίου.

Με δύο μονολόγους ξεκίνησε η σημερινή μέρα. Πρώτος ο Θωμάς Γιαννούλης ανέβηκε στη σκηνή ακούγοντας την πολύ σημαντική παρατήρηση του ελέγχου της φωνής, ώστε να ακούγονται καθαρά οι τελευταίες λέξεις, πράγμα σημαντικό για τη δυναμική του κειμένου.

Η Όλγα Παπαδοπούλου, έχοντας να παλέψει έναν δυσκολότερο μονόλογο με πλήθος συναισθηματικών αποχρώσεων, δέχτηκε εξαιρετικές παρατηρήσεις. Στις επαναλήψεις τμήματος του κειμένου φαίνονταν και οι υποκριτικές διαφοροποιήσεις που κάθε φορά επέφεραν.

Εστίαση βλέμματος, κίνηση πάνω στη σκηνή, χρήση αντικειμένων, διαφοροποίηση ενοτήτων με ανάλογη συναισθηματική προσέγγιση, τρόπος εκφοράς συναισθημάτων με ένταση λόγου αλλά και "δυναμικές" σιωπές! Επιμένοντας η Διδασκάλου στο πόσο σημαντική είναι η "καλή ανάγνωση" του κειμένου και από τον σκηνοθέτη αλλά και από τον ηθοποιό, επέμενε, απευθυνόμενη σε όλους, ότι η προεργασία του ρόλου πρέπει να γίνει σε βάθος από τον ηθοποιό, με οδηγό πάντα την καλή ανάγνωση του κειμένου, και μετά έτοιμος να φτάσει στο σκηνοθέτη, για να προσθέσει ή να αφαιρέσει εκείνος ή ακόμη και να κρατήσει πολλά απ' όσα ο ηθοποιός μόνος πέτυχε με την προσωπική του μελέτη!

Συναρπαστική πραγματικά διδασκαλία, που συνεχίστηκε με προσέγγιση της εκφοράς του ποιητικού λόγου.

Σημαντικότατες κι εδώ παρατηρήσεις: "Στα ποιήματα, καθώς τα διαβάζουμε, πρέπει να είμαστε οχήματα, για να μεταφερθεί απέναντι το ποίημα. Διάβασμα απλό αλλά όχι επίπεδο. Διάβασμα, που να αισθάνεται τον εσωτερικό ρυθμό του ποιήματος και να μπορεί να τον μεταφέρει στον αποδέκτη του"

Η Ξανθή Χονδρού Χιλλ, γνωστή για τις επιδόσεις της στην ποίηση και τις βραβεύσεις της σε παγκόσμιο επίπεδο, διάβασε το ποίημά της "Ποιητική κατοικία", που γοήτευσε την Κατερίνα Διδασκάλου, και δέχτηκε γόνιμες παρατηρήσεις, όπως και άλλες συμμετέχουσες, που ανέβηκαν στη συνέχεια στη σκηνή, για την εκφορά του ποιητικού λόγου.

Μια ιδιαίτερη εμπειρία για όλους, όσους την έζησαν, που δικαίωσε τη φράση της Κατερίνας Διδασκάλου:

"Το Θέατρο είναι ανάσα και ψυχή…".

Ο Όμιλος Φίλων Θεάτρου και Τεχνών Βέροιας δικαιούται να είναι περήφανος κι αυτήν τη φορά για τις δράσεις του, που και πολλές είναι και επιπέδου!

Ο Όμιλος Φίλων Θεάτρου και Τεχνών Βέροιας για το θάνατο του Θωμά Λιόλιου

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ 24oresimathia.gr, 8/5/2023

 Ο Πρόεδρος, το Διοικητικό Συμβούλιο και τα μέλη του Ομίλου Φίλων Θεάτρου & Τεχνών Βέροιας εκφράζουν τη βαθύτατη θλίψη τους για την ξαφνική απώλεια του Θωμά Λιόλιου, ο οποίος διετέλεσε Μέλος του Δ.Σ. του Ομίλου μας.

Ο Θωμάς Λιόλιος, Μάκης για τους φίλους του, υπήρξε ένας άνθρωπος με κοινωνικές ευαισθησίες, δραστήριος, διορατικός και λάτρης του πολιτισμού.
Σπούδασε οικονομικά και εργάστηκε επί σειρά ετών ως διευθυντικό στέλεχος της κονσερβοποιίας VENUS, αλλά η μεγάλη του αγάπη ήταν η μουσική.

Ευπρεπής όσο λίγοι, άνθρωπος με ευγένεια και αρχές, αλλά και με μεγάλη αγάπη για τον τόπο του.

Θα τον θυμόμαστε με αγάπη.

Καλό ταξίδι πολυαγαπημένε μας Μάκη.. θα μας λείψεις.

Τα πιο θερμά συλλυπητήριά στην οικογένειά.

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ faretra.info,

της Δήμητρας Σμυρνή, 15/01/2023

Πάντα μιλούσαμε για τις ερασιτεχνικές παραστάσεις στη Βέροια, που συναγωνίζονταν τις επαγγελματικές. Παραστάσεις που, καθώς δεν έχουν την αγωνία του βιοπορισμού, και διαθέτουν πάθος, φτάνουν, τις περισσότερες φορές, σε ένα αποτέλεσμα που προκαλεί το θαυμασμό.

Μετά από μία βράβευση του έργου του Στρίντμπεργκ "Δεσποινίς Τζούλια" σε πανελλαδικό Φεστιβάλ και μετά από τρία χρόνια σιωπής λόγω του covid, ο Όμιλος Φίλων Θεάτρου & Τεχνών της Βέροιας ανέβασε χθες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τους "Βρυκόλακες" του Ιψεν. Γραμμένο το 1881 το έργο του μεγάλου Νορβηγού δραματουργού ήταν φυσικό να προκαλέσει αντιδράσεις στις συντηρητικές κοινωνίες της εποχής, όχι μόνο στη χώρα του, όπου δεν παίχτηκε, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Πρώτη παράσταση στην Αμερική και μετά από χρόνια στην Ευρώπη και στην πατρίδα του. Γιατί;

Γιατί τα ήθη της εποχής δεν επιτρέπουν στους θεατές να βλέπουν έργα ανατρεπτικά πάνω σε πάγιες, δεδομένες αξίες, όπως η θρησκεία, ο γάμος και η οικογένεια. Όταν μάλιστα η αρρώστια της εποχής η σύφιλη, από τη μια θερίζει, από την άλλη όμως αποσιωπάται ως μη υπαρκτή, τότε κάθε ιδέα που ξεσκεπάζει τα κακώς κείμενα θεωρείται αιρετική.

Ο Ίψεν, ρεαλιστής και μεγάλος ταυτόχρονα πορτρετίστας γυναικείων ρόλων, δίνει στις γυναίκες φωνή και ανάγεται σε μεγάλο ψυχογράφο της εποχής εκείνης, περνώντας με τα έργα του στο πάνθεον των κλασικών δραματουργών. Τι μπορεί, όμως, να πει ένα έργο του 1881 στο θεατή του σήμερα; Σήμερα οι επιθυμητές προσλαμβάνουσες από μια παράσταση έχουν αλλάξει. Καθώς η ζωή αλλά και η Τέχνη γενικότερα έχουν αλλάξει ρυθμούς, κινούνται σε άλλες ταχύτητες, με κυρίαρχη την εικόνα να βομβαρδίζει από παντού τον δέκτη της, οι "Βρυκόλακες" μοιάζουν εκτός τόπου και χρόνου με τους αργούς ρυθμούς τους.

Κι εδώ έγκειται η αξία του κλασικού, του άφθαρτου. Ένα τέτοιο έργο να είναι διαχρονικό, να προκαλεί το ενδιαφέρον 150 χρόνια μετά! Αν και οι καιροί έχουν αισθητά αλλάξει, ο άνθρωπος δεν παύει να είναι αιχμάλωτος ενός πλέγματος υποκρισίας και κοινωνικών δεσμεύσεων, που του στερούν τον αυτοκαθορισμό της μοίρας του και τη χαρά της ζωής.

Και ερχόμαστε στην παράσταση, έτσι όπως στήθηκε από τον σκηνοθέτη της, τον Κώστα Αποστολίδη. Ο Αποστολίδης πήρε στα χέρια του ένα κείμενο εποχής και το άφησε να αναπνέει ελεύθερα στην ατμόσφαιρά της, σεβόμενος το άρωμά της, αλλά ενεργοποιώντας παράλληλα στο έπακρο τους διαχρονικούς κραδασμούς των μηνυμάτων του έργου. Δούλεψε "ψιλοβελονιά" τους χαρακτήρες του, αξιοποιώντας τις σιωπές του συγγραφέα και ρυθμίζοντας τις εντάσεις έτσι, ώστε, χωρίς να μειώνει την αίσθηση του κλασικού, να πιάνει το σφυγμό και τις απαιτήσεις του σύγχρονου θεατή. Παράσταση που άφηνε την αίσθηση της σοβαρότητας, της συνέπειας και της λεπτομέρειας από τη μεριά του σκηνοθέτη.

Η κυρία Άλβινγκ της Μαίρης Μεγγιάνη, (η χήρα του έκφυλου λοχαγού Άλβινγκ), το κεντρικό γυναικείο πορτρέτο του έργου, είχε όλη την τραγικότητα του ρόλου συμπυκνωμένη στη φωνή, (καλύτερη από ποτέ άλλοτε), στις κινήσεις και στην προβολή των συναισθημάτων μέσα από ένα συγκρατημένο πάθος για όσα χάθηκαν στην καταπιεσμένη νιότη της και για όσα φοβερά την βρίσκουν τώρα, που νομίζει πως επιτέλους μπορεί να ζήσει λίγη ευτυχία με τον ερχομό του νεαρού γιου της.

Ο πάστορας Μάντερς του Λευτέρη Κορυφίδη, κλασική φιγούρα της εποχής, με συμπυκνωμένη στο πρόσωπό του τη δικαστική, και πολλές φορές καταδικαστική, εξουσία πάνω στους πιστούς του, με την πρώτη ματιά δίνει την εντύπωση του άψογου και αμόλυντου θεματοφύλακα των θεσμών, γρήγορα όμως αποκαλύπτεται μέσα από δυσδιάκριτες αλλά υπαρκτές ρωγμές η υποκρισία του ρόλου του, που αποδεικνύεται ολοφάνερα στο τέλος μετά από ένα παιχνίδι ισορροπιών ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια. Ρόλος εξαιρετικά δύσκολος και απαιτητικός για τον Λευτέρη Κορυφίδη, που τον ανέδειξε.

Εντυπωσιακός ο Άρης Ορφανίδης στο ρόλο του ξυλουργού Έγκστραντ. Ντυμένος την πονηριά και την υποκρισία του λαϊκού περιθωριακού ανθρώπου, που γι' αυτόν όλα πουλιούνται και αγοράζονται στην κατάλληλη τιμή, ανέδειξε τον ρόλο στο έπακρο με μία φυσικότητα που έπεισε τους πάντες,( κινήσεις, φωνή, βλέμμα), προσθέτοντας τη δική του σαρκαστική πινελιά σε μια κοινωνία των ευγενών που σαπίζει μέσα στα πλούτη της και την ηθική παρακμή της.

Ο Θανάσης Μπιζέτας, ο γιος που επιστρέφει στην πατρίδα μετά από πολλά χρόνια απουσίας, ο Όσβαλντ Άλβινγκ, πολυαγαπημένος της μητέρας του, είναι φορτωμένος από το στίγμα της πατρικής αμαρτίας, κουβαλώντας τη σύφιλη, που θα του στερήσει την όποια χαρά της νιότης του, αλλά και την ίδια του τη ζωή. Ο νεαρός ηθοποιός, που ενσάρκωσε το ρόλο, έδωσε πετυχημένα τις ψυχικές μεταπτώσεις του Όσβαλντ και την τελική και μοιραία του απόγνωση.

Η Ρεγγίνα της Δέσποινας Γιάγκογλου, απόλυτα πειστική, αέρινη και λαμπερή, όταν είναι με τον Όσβαλντ, τον έρωτά της, σκληρή και ειρωνική, όταν είναι με τον πατριό της, θύμα κι αυτή των "βρυκολάκων" που κυκλοφορούν μέσα στο σπίτι, υπηρέτρια και ψυχοκόρη του σπιτιού, το εγκαταλείπει όταν μαθαίνει ότι δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι στα χέρια της μοίρας και μιας κοινωνίας χωρίς φραγμούς. Πανέμορφη αλλά και πειστική στο ρόλο της, μια τραγική παρουσία με τη λάμψη της νιότης.

Κι όλα αυτά να διαδραματίζονται μπροστά σε ένα σκηνικό όχι μόνο λειτουργικό αλλά και εμπνευσμένο, που αντανακλούσε την ατμόσφαιρα της εποχής, με το μεγάλο παράθυρο της σάλας να αφήνει υποδόρια να περνά η αίσθηση του συννεφιασμένου σκανδιναβικού τοπίου ή φανερά την καταστροφή της πυρκαγιάς, που το κοκκινίζει, καίγοντας το ίδρυμα της κυρίας Άλβινγκ, που αποτελούσε και την αφορμή για τη συνάντηση των πέντε πρωταγωνιστών. Η δουλειά, σκηνογραφική και ενδυματολογική, της Ισαβέλλας Κωνσταντούδη άριστη.

Το βιολοντσέλο του Δημήτρη Ρογάρη στην άκρη της σκηνής υπογράμμισε ζωντανά και εύστοχα τις σκηνές που χρειάζονταν ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος.

Αν προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω και τον κόσμο που παρακολούθησε τις δύο παραστάσεις, απογευματινή και βραδινή, χθες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της Βέροιας, (ποτέ δεν είδαμε τόσο κόσμο στην είσοδο της Στέγης στην εναλλαγή των δύο παραστάσεων), μιλάμε για μια επιτυχία που δεν θα έπρεπε να μείνει εδώ. Δεν θα έπρεπε να τη δουν τουλάχιστον η Νάουσα και η Αλεξάνδρεια;

Κάτι που μας εντυπωσίασε χθες, πέρα από την παράσταση που ανέβασε ο Όμιλος Φίλων Θεάτρου & Τεχνών της Βέροιας, ήταν και ο κόσμος που την παρακολούθησε στις δύο παραστάσεις που δόθηκαν με τους "Βρυκόλακες" του Ίψεν. Κόσμος που μπλόκαρε κυριολεκτικά την είσοδο της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών, όπου δόθηκε η παράσταση.

Γιατί προκλήθηκε το αδιαχώρητο, γιατί στήθηκαν "πηγαδάκια" ανταλλαγής απόψεων; Σίγουρα το ότι επρόκειτο για μια παράσταση που την έστησε τοπικός ερασιτεχνικός πολιτιστικός φορέας μετριέται στα συν. Όταν, όμως, έχει ξαναδώσει δείγματα ποιότητας είναι ένα ακόμη συν. Όταν προστίθεται και η σκηνοθεσία του Κώστα Αποστολίδη στην παράσταση, ενός ανθρώπου με σπουδές στο θέατρο και επανειλημμένες επιτυχίες παλιότερα, που ο κόσμος τις εκτίμησε, τα συν πολλαπλασιάζονται! Το πάθος των ηθοποιών, και το πάθος των μελών του Ομίλου, να αγωνίζονται μέσα σε μια εποχή που πλήττεται από προχειρότητα και κακογουστιά, είναι οι επιπλέον λόγοι που οδήγησαν στη χθεσινή επιτυχία! Και το χαρήκαμε πραγματικά!

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ faretra.info,

της Δήμητρας Σμυρνή, 18/11/2019

Καλεσμένος του Ομίλου Φίλων Θεάτρου & Τεχνών Βέροιας, ο Γιώργος Κιμούλης κουβέντιασε σήμερα το απόγευμα με το κοινό πάνω στη μεθοδολογία της υποκριτικής, προσεγγίζοντας το τρίπτυχο, «θέατρο- ηθοποιός- θεατής».

Ο Γιώργος Κιμούλης βρίσκεται στη Βέροια για δύο παραστάσεις του έργου του Αλεξάντερ Γκέλμαν «Το παγκάκι», με την Φωτεινή Μπαξεβάνη, που θα δοθούν απόψε στην Αντωνιάδεια Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της πόλης. Στο μικρό θεατράκι της Ραχιάς το κοινό είχε την ευκαιρία να χαρεί τον μεγάλο ηθοποιό όχι πάνω στο σανίδι ερμηνεύοντας κάποιο ρόλο, αλλά πάνω στη σκηνή κουβεντιάζοντας με αυθορμητισμό, ειλικρίνεια και εντυπωσιακή θεώρηση του θέματος, βασισμένη στην ευρυμάθεια που τον διακρίνει αλλά και την πολύχρονη εμπειρία του στο θέατρο. Προλογίζοντας ο Άρης Ορφανίδης του Ομίλου, πέρα από τον χαρακτηρισμό που του έδωσε, «μεγάλος ηθοποιός», που δικαιωματικά τον έχει κατακτήσει ο Κιμούλης, μίλησε για τον καλλιτέχνη που δεν φοβάται να αντιπαρατεθεί ούτε με τον ίδιο του τον εαυτό, τον αδιόρθωτο και επίμονο κυνηγό της ουτοπίας, τον λάτρη της αλλαγής και όχι της προσαρμογής. Ο Κιμούλης, με μια φυσικότητα και αμεσότητα εκπληκτική, ξεκίνησε την επικοινωνία του με το κοινό με τη φράση «Χαίρεσαι να συναντάς ανθρώπους στην Περιφέρεια που νοιάζονται και επιμένουν για το Θέατρο και την Τέχνη. Μου προσφέρετε μ' αυτήν τη συνάντηση και δεν σας προσφέρω». Ξαφνιάζοντας με τη θέση πως η τέχνη της υποκριτικής δεν διδάσκεται, αιτιολόγησε με σαφήνεια λέγοντας πως αυτή η συγκεκριμένη τέχνη προϋποθέτει εμμονή και ολοκληρωτική αφοσίωση, με μοναδικό σκοπό τη θέαση της ζωής, με αποτέλεσμα κάθε στιγμή της να τροφοδοτεί την τέχνη του θεάτρου.

Σε μια ανατρεπτική προσέγγιση του όρου «Τέχνη», έδωσε το στόχο της να μάθει τους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τη ζωή ως έργο Τέχνης. «Η Τέχνη μάς βοηθά να θυμόμαστε αξίες και ιδέες ξεχασμένες, ο ρόλος της είναι υπομνηστικός» κατέληξε. Φωτίζοντας τον βαθύτερο και ουσιαστικότερο πυρήνα του Θεάτρου, τον άνθρωπο, τον άνθρωπο στις μεγάλες και μικρές στιγμές του, προχώρησε στην αυτογνωσία που δίνει η επαφή με τον άλλο στη σκηνή και τη ζωή, καθώς ο καθένας από μας αυτοπροσδιορίζεται ετεροπροσδιοριζόμενος. Επιμένοντας στο χρόνο και ειδικά στο ρευστό παρόν, που στην ουσία είναι ανύπαρκτο, έδωσε άλλη μια διάσταση στην έννοια της υποκριτικής λέγοντας «υποκριτική είναι η προσπάθεια να κάνεις καλλιτεχνικό έργο στον παρόντα χρόνο. Παρουσιάζουμε τον άνθρωπο στο εδώ και τώρα.»

Με τις αλλεπάλληλες ερωτήσεις που τέθηκαν από το κοινό ο Γιώργος Κιμούλης είχε την ευκαιρία να τοποθετηθεί πάνω σε διάφορα θέματα, πολλά απ' αυτά προσωπικά, όπως για παράδειγμα τι τον οδήγησε στο θέατρο, γιατί ο ηθοποιός δεν μπορεί σε κάθε παράσταση να έχει την ίδια επιθυμητή επίδοση, αν μετάνιωσε που επέλεξε αυτόν το δρόμο του Θεάτρου, ποια είναι η γνώμη του για την κριτική και τους κριτικούς, ποια είναι η γνώμη του για το ερασιτεχνικό θέατρο. Το πόσο τον μάγεψε η πρώτη παράσταση που είδε στα 17 του ήταν ο λόγος που τον οδήγησε στο θέατρο, απόφαση για την οποία δε μετάνιωσε ποτέ. Όσο για το πώς ο ηθοποιός δεν μπορεί να έχει πάντα την ίδια επίδοση, είναι γι' αυτόν η σχέση του ηθοποιού με το χρόνο και ειδικά με το παρόν, που ποτέ δεν μπορεί να επαναληφθεί με τον ίδιο τρόπο. Τους κριτικούς, όταν συνειδητοποιούν τη σοβαρότητα της δουλειάς τους, τους χαρακτήρισε ιστορικούς του μέλλοντος, αλλά για μας που ζούμε την υπεύθυνη και σημαντική προσφορά του ερασιτεχνικού θεάτρου στην πόλη μας αξίζει να κρατήσουμε την τελευταία φράση του: «Ο ερασιτέχνης ηθοποιός αποδεικνύει ότι η ευτυχία βρίσκεται στο συλλογικό».

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ faretra.info,

της Δήμητρας Σμυρνή, 5/06/2018

Το ερασιτεχνικό θέατρο δικαιούται να εισπράττει επαίνους, γιατί γίνεται πάντα από το υστέρημα του χρόνου των συντελεστών του και από το περίσσευμα της ψυχής. Το δικαιούται πολύ περισσότερο, όταν βάζει στόχους όχι χαμηλούς, και κατορθώνει να τους αγγίξει.

Ο Όμιλος Φίλων Θεάτρου και Τεχνών Βέροιας ανέβασε χθες στην Αντωνιάδεια Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τη «Δεσποινίδα Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, έργο δύσκολο και απαιτητικό, μια ανατομία σε βάθος της ανθρώπινης ψυχής. Και τα κατάφερε να αναμετρηθεί με τις δυσκολίες του έργου και να πετύχει τον έπαινο! Γραμμένο το 1888 το έργο, εξακολουθεί να καθρεφτίζει ανάγλυφα τα ανθρώπινα αδιέξοδα, τη διάθεση φυγής προς το όνειρο, με όχημα τον ανέφικτο έρωτα, αλλά και τη διάθεση κοινωνικής ή καλύτερα ταξικής ανέλιξης με οποιοδήποτε τρόπο. Ο Στρίντμπεργκ με τη «Δεσποινίδα Τζούλια» αναπαράγει προσωπικά του βιώματα που τον καθόρισαν ως άνθρωπο, αφού ο ταξικός διαχωρισμός τον κυνηγά πάντα με τη σφραγίδα «ο γιος της δούλας», και το κυνήγι του έρωτα με αναπόφευκτη την ασίγαστη διαμάχη ανάμεσα στα δύο φύλα προέρχεται από τους τρεις αποτυχημένους γάμους του. Οι ήρωες του έργου, δυο εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες αλλά και εκπρόσωποι τάξεων, ο υπηρέτης Ζαν και η νεαρή κυρία του Τζούλια, ξεκινούν μια νύχτα καλοκαιριού μιαν αναμέτρηση ψυχών και τάξεων που καταλήγει στην τραγική κορύφωση του θανάτου.

Εκείνη αναζητά τον έρωτα ως δικαίωση του φύλου της και της ψυχής της, και το κάνει ψάχνοντας ακόμη και ανάμεσα στα «σκουπίδια» – όπως δηλώνει κάποια στιγμή έμμεσα- εκείνος αρπάζει την ευκαιρία της ανόδου σε μια άλλη τάξη τσαλαπατώντας κυριολεκτικά οτιδήποτε βρει μπροστά του, είτε αυτό λέγεται ευαισθησία, είτε τρυφερότητα. Και οι δυο προσπαθούν να ξεφύγουν από τα «τείχη» τους, σε μια αδυσώπητη σύγκρουση, ένα αδυσώπητο παιχνίδι φύλων και τάξεων. Ανάμεσά τους η Χριστίνα, υπηρέτρια κι αυτή του αρχοντικού, που διεκδικεί ερωτικά τον Ζαν, αποτελεί παράγοντα ισορροπίας, εκφράζοντας την παρουσία της κοινωνίας της εποχής αλλά και της θρησκευτικής πίστης ως καθαρτήριας δύναμης στα ανθρώπινα πάθη. Έχοντας ένα κλασικό κείμενο στα χέρια της η Ναυσικά Στάθη σκηνοθέτησε την παράσταση, κρατώντας από τη μια την απαραίτητη απόσταση από το χρονική ένταξη του έργου στην εποχή του, κι από την άλλη το ενέταξε στην εποχή μας, στην οποία η διαμάχη ανάμεσα στα φύλα και στις τάξεις εξακολουθεί να υπάρχει, προβάλλοντας τη διαχρονικότητα του κειμένου. Η σκηνοθεσία της, υποβοηθούμενη από τους εύστοχους φωτισμούς της παράστασης, που ανέδειξαν τις σημαντικότερες δραματικά στιγμές, είχε ρυθμό και ένταση, με καθοριστική τη χρήση της υπολογισμένης μέχρι και τη μικρότερη λεπτομέρεια κίνησης, που οδήγησε στο θετικότατο τελικό αποτέλεσμα.

Ο Σπύρος Καραγιάννης ως Ζαν είχε έναν εξαιρετικά δύσκολο ρόλο, καθώς έπρεπε να αποδώσει τον υπηρέτη που ξανοίγεται μπροστά του η προοπτική της αλλαγής τάξης, εκείνον που δεν πρέπει να τον σταματήσει τίποτα, ώστε να μπορεί να δει κι αυτός επιτέλους τον κόσμο από ψηλά, «πάνω από τη ράχη του αετού», όπως λέει ο Στρίντμπεργκ, τον Ζαν που δεν διστάζει να αποκεφαλίσει έναν μικρό σπίνο μπροστά στα μάτια της Τζούλιας, τον Ζαν που την ποδοπατά, όταν η ερωτική τους συνύπαρξη γεφυρώνει το ταξικό μεταξύ τους χάσμα. Αλλά και τον τρυφερό και δειλό Ζαν που αναδεικνύεται κάποιες στιγμές μέσα από τις ρωγμές της αφήγησης των παιδικών του ονείρων. Και απέδωσε με ένταση και πάθος το ρόλο του αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις!  Η Δέσποινα Γιάγκογλου ως Τζούλια, προικισμένη με μια φυσική ομορφιά που παρέπεμπε αβίαστα στην ανώτερη κοινωνικά τάξη στην οποία ανήκε η ηρωίδα, είχε να παλέψει με την απόδοση ενός χαρακτήρα που συνδύαζε τη σύγκρουση ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, τη μηδενιστική θεώρηση του παρόντος με την ιδανική του μέλλοντος, με τελική κατάληξη την απόλυτη διάψευση. Η προσέγγιση του ρόλου έγινε από την ίδια με λεπτές συναισθηματικές αποχρώσεις.

Η Κατερίνα Σαμαρτσίδου ως Χριστίνα, εξισορρόπησε το πάθος των δύο εραστών με την παρουσία της, λιτή αλλά καθοριστική, ακόμη και με τη σιωπή της κάποια φορά, σε αντίθεση με την ένταση που εξέπεμπαν οι άλλες δύο θεατρικές φιγούρες. Ρόλος όχι πλούσιος εκφραστικά, αλλά σημαντικός για τη δομή και τους συμβολισμούς του έργου, αποδόθηκε από την Σαμαρτσίδου πολύ εύστοχα.

Το σκηνικό και τα κοστούμια της Ισαβέλλας Κωνσταντούδη παρέπεμπαν σαφώς στην εποχή με τον καλύτερο τρόπο, με καθοριστική την ύπαρξη του μεγάλου τραπεζιού στη μέση της σκηνής, που μπορεί να ήταν μάρτυρας της ερωτικής συνεύρεσης του αταίριαστου ζευγαριού και των ονείρων τους για φυγή, υπενθύμιζε όμως πάντα με τη βαριά του αίσθηση το χάσμα ανάμεσά τους, το βαθιά ριζωμένο.

Ο Όμιλος Φίλων Θεάτρου και Τεχνών Βέροιας γέμισε χθες τη Στέγη με ένα κοινό που χάρηκε και καταχειροκρότησε την παράσταση, η οποία τίμησε με το αποτέλεσμά της όχι μόνο τις προσπάθειες όλων των συντελεστών της, αλλά βαθύτερα τους ίδιους τους στόχους και τις προοπτικές του Ομίλου.

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ faretra.info, 

της Δήμητρας Σμυρνή, 17/05/2017

Ο Όμιλος Φίλων Θεάτρου έδωσε το φετινό του θεατρικό «παρών» στα δρώμενα της πόλης με την κωμωδία του Ζωρζ Φεντώ «Κούκου…», μια κωμωδία παρεξηγήσεων, πονηρών προθέσεων και αφελών αποκαλύψεων, πετυχαίνοντας να γεμίσει τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της Βέροιας για δύο συνεχόμενες βραδιές, τη Δευτέρα 15 και χθες 16 Μαΐου, αποδεικνύοντας την απήχησή του στο κοινό. Ο Όμιλος, από το 1976 που ιδρύεται, έχει διαγράψει μια καλλιτεχνική πορεία στην πόλη που έπεισε όχι μόνο με τις προθέσεις του αλλά και με το αποτέλεσμα της δουλειάς του. Μετά την επαναδραστηριοποίησή του τα τελευταία δέκα χρόνια με το εξαιρετικό «Εξομολογήσεις γυναικών», διαγράφει μία τροχιά που επιβεβαιώνει και την πρόσθεση στον τίτλο του της λέξης «Τεχνών», αφού διαπλατύνει τις δραστηριότητές του και με άλλες πετυχημένες εκδηλώσεις εκτός από το Θέατρο.

Η φετινή παράσταση που ανέβασε, το «Κούκου», ήταν μια επιλογή από το ρεπερτόριο του γαλλικού θεάτρου, ένα είδος σάτιρας των αστικών ηθών, πολύ αγαπητή στο κοινό του τέλους του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου. Ο έρωτας, όχι με τη μορφή της ουσίας του ως πάθους ζωής – πολλές φορές τραγικά καθοριστικός για την ανθρώπινη πορεία- αλλά ως παιχνίδι μεταξύ συζυγικών ζευγαριών, που επιδίδονται στο … «άθλημα» της συζυγικής απιστίας,εφευρίσκοντας πλήθος χαριτωμένων τρόπων, αποτελεί για τον Φεντώ το στόχο του, ώστε να αναδείξει την επιφάνεια που διακρίνει τις σχέσεις της αστικής τάξης, η οποία βαριέται θανάσιμα και διανθίζει την καθημερινότητά της με ανάλογες πιπεράτες συμπεριφορές. Και βέβαια, κάτι τέτοιο σαφώς και θα αποτελούσε ζητούμενο για το κοινό της εποχής του. Πόσο όμως η επιλογή ενός τέτοιου έργου ήταν μια καλή επιλογή -σε μια εποχή, όπου τα ήθη έχουν τόσο χαλαρώσει, ώστε τίποτα δε φαίνεται παράξενο, και που το Θέατρο έχει προχωρήσει τόσο πολύ μέσα από την αφαίρεση, ώστε ο θεατής να αναζητά το ουσιώδες μέσα από τη θεατρική σύμβαση- είναι θέμα της θεατρικής ομάδας του Ομίλου που το επέλεξε. Ο Οδυσσέας Γωνιάδης που το σκηνοθέτησε, γνωστός στην πόλη για την πολύχρονη εμπειρία του και ως σκηνοθέτης και ως ηθοποιός, είχε να δουλέψει με τους δεκαπέντε ηθοποιούς του ένα έργο δυόμιση ωρών, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο. Πέρα από το ότι η διάρκεια ξεχείλωνε το έργο, παρά τα αλλεπάλληλα κωμικά επεισόδια που έμπαιναν συνεχώς από το συγγραφέα του, με σκοπό να το ενισχύσουν, η δουλειά του σκηνοθέτη αλλά και των ηθοποιών του ήταν πολύ δύσκολη.

Κανείς όμως δε θα μπορούσε να πει πως αυτή η οχτάμηνη προσπάθεια που έκανε η θεατρική ομάδα για να το ανεβάσει δεν είναι επαινετέα, έχοντας να αντιμετωπίσει αντίξοες συνθήκες και έλλειψη χρόνου από τη μεριά των συμμετεχόντων, οι οποίοι όμως τον βρήκαν, στερώντας τον κι από τις οικογένειές τους, όπως είπε χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος του Ομίλου, ο Φώτης Σιμόπουλος, ο οποίος και προλόγισε. Δεν μπορεί να μην πει κανείς πως πίσω της κρύβεται μια προσπάθεια ερασιτεχνικού θεάτρου, με βαθιά αγάπη για το Θέατρο. Ο Γωνιάδης κίνησε τους ηθοποιούς στο πνεύμα του έργου, επιδιώκοντας την άκρα υπερβολή, με σκοπό την ενίσχυση των κωμικών καταστάσεων. Έχοντας πειθαρχημένους ηθοποιούς, με ξεχωριστό πραγματικά το Σπύρο Καραγιάννη, στο ρόλο του χαριτωμένου ερωτύλου Ποντανιάκ, έδωσε και στους υπόλοιπους τη διάσταση που θεώρησε πως επιζητούσε ο συγγραφέας τους.

Ο σκηνοθέτης και η θεατρική ομάδα καταχειροκροτήθηκαν στο τέλος της παράστασης, αφού προκάλεσαν το γέλιο – στο δεύτερο ιδιαίτερα μέρος- όπου το γαϊτανάκι των παρεξηγήσεων έφτασε πια στο απόγειό του.

Ιστότοπος  veriotis.gr, 

17-5-2017

Την ανατρεπτική κωμωδία καταστάσεων «Κούκου...» ανέβασε στις 15 και 16 Μαΐου ο Όμιλος Φίλων Θεάτρου και Τεχνών Βέροιας. Μια παράσταση που και τις δυο βραδιές που ανέβηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, κατάφερε να γεμίσει την αίθουσα, να ενθουσιάσει και να καταχειροκροτηθεί. Οι ερμηνείες των ηθοποιών, το κείμενο που χάρισε αυθόρμητο γέλιο, η επιλογή των κουστουμιών εποχής και των σκηνικών, αλλά και η σκηνοθεσία του Οδυσσέα Γωνιάδη, δημιούργησαν μια υπέροχη παράσταση που πραγματικά απόλαυσε το βεροιώτικο κοινό.

Πριν την παράσταση, ο πρόεδρος του Ομίλου, Φώτης Σιμόπουλος, θέλησε να ευχαριστήσει τον σκηνοθέτη, τους ηθοποιούς για τη διάθεση του ελεύθερου χρόνου τους αλλά και τις οικογένειές τους για την υπομονή τους, καθώς όπως είπε, ήταν πολλές οι ώρες που οι ηθοποιοί περνούσαν μακρυά τους, προκειμένου να προετοιμάσουν αυτό το αποτέλεσμα.